niedziela, 5 lipca 2009
Rodzaje armat polskich 1797- 1815
Rodzaje armat polskich 1797- 1815
Artyleria polowa polska podobnie jak francuska stosowała sprzęt według systemu Gribeauvala, a więc ustalony jeszcze w latach siedemdziesiątych XVIII wieku. Były to armaty :
- 4 funtowe ważyło ok. 290 kg z lawetą 990kg, miało kaliber 80 mm, pocisk ważył
2 kg
- 8 funtowe ważyło 584 kg, z lawetą l,3 t. Miało kaliber 100 mm, a pocisk
ważył 4 kg
- 6-calowe haubice 144 mm kaliber, sprzętu tego używano przede wszystkim w
polu. , z haubicy strzelano szrapnelami.
- 12-funtowa, najcięższa z polowych, ważyła 986 kg, a z lawetą blisko 2 t, miała
kaliber 121 mm, a pocisk ważył 6 kg.
.
Do tego dochodziły specjalistyczne działa oblężnicze większego kalibru, np. 24-funtowe, przeznaczone do ostrzału obleganych twierdz i powodowania wyłomów. Działa 24-funtowe były najcięższymi w systemie Gribeauvala. Działo takie ważyło wraz z lawetą 2,7 t, miało kaliber 150 mm, a sam pocisk ważył 12 kg. w latach 1813 - 1815 stosowano na dużą skalę armaty 4-funtowe. Ważyły one 289 kg, a z lawetą nieco ponad tonę. Kaliber wynosił 80 mm, a pocisk ważył 2 kg.
Francja w II połowie XVIII wieku – system Gribeauvala – zaproponowany w 1765 r., wprowadzony w 1774 r. Przewidywał podział artylerii na:
1) oblężniczą,
2) forteczną,
3) polową,
4) pułkową.
Do artylerii polowej zaliczano armaty 4, 8 i 12 funtowe oraz granatniki 6 calowe. Do artylerii oblężniczej armaty 16 i 24 funtowe oraz granatniki 8 calowe. Ponadto Francuzi używali moździerzy 8, 10 i 12 funtowych. Gribeauval nie zmienił w ogóle kalibrów dział, zmniejszył natomiast ich ciężar, przez co stały się bardziej mobilne.
Inne zmiany:
1. Wzmocnienie łóż elementami żelaznymi.
2. Ponowne wprowadzenie przyrządów celowniczych, w tym muszek na lufach dział.
3. Wprowadzono przedłużnice.
4. Do nadawania lufie kąta podniesienia wprowadzono mechanizm śrubowy zamiast dotychczas stosowanego klinowego.
Późniejsze reformy czasów rewolucji wiążą się głównie z nazwiskiem Augusta Lespinasse.
1. W 1792 r. wprowadzono artylerię konną.
2. Mniej więcej w tym samym czasie zlikwidowano artylerię pułkową, wykorzystywane przez nią działa przekazując artylerii polowej.
3. W 1797 r. zasada amalgamatu w artylerii – mieszane dywizjony składające się z 3 sekcji (plutonów), w każdym po 1 dziale lekkim, 1 dziale ciężkim i 1 granatniku.
4. W 1800 r. wprowadzono bataliony taborowe – trenu.
System Roku XI – epoka cesarza Napoleona. System doprowadził przede wszystkim (przynajmniej w teorii) do zmiany wagomiarów dział, zlikwidowano armaty 8 i 16 funtowe oraz granatniki 6 funtowe. Wprowadzono armaty 6 funtowe oraz granatniki 24 funtowe. Ponadto:
1. Wprowadzono osie żelazne do wszystkich dział i jaszczy.
2. W przodkach zastosowano urządzenie pozwalające na skręcanie w miejscu.
Opr. Kpt. grh. Marek Szczerski
Artyleria polowa polska podobnie jak francuska stosowała sprzęt według systemu Gribeauvala, a więc ustalony jeszcze w latach siedemdziesiątych XVIII wieku. Były to armaty :
- 4 funtowe ważyło ok. 290 kg z lawetą 990kg, miało kaliber 80 mm, pocisk ważył
2 kg
- 8 funtowe ważyło 584 kg, z lawetą l,3 t. Miało kaliber 100 mm, a pocisk
ważył 4 kg
- 6-calowe haubice 144 mm kaliber, sprzętu tego używano przede wszystkim w
polu. , z haubicy strzelano szrapnelami.
- 12-funtowa, najcięższa z polowych, ważyła 986 kg, a z lawetą blisko 2 t, miała
kaliber 121 mm, a pocisk ważył 6 kg.
.
Do tego dochodziły specjalistyczne działa oblężnicze większego kalibru, np. 24-funtowe, przeznaczone do ostrzału obleganych twierdz i powodowania wyłomów. Działa 24-funtowe były najcięższymi w systemie Gribeauvala. Działo takie ważyło wraz z lawetą 2,7 t, miało kaliber 150 mm, a sam pocisk ważył 12 kg. w latach 1813 - 1815 stosowano na dużą skalę armaty 4-funtowe. Ważyły one 289 kg, a z lawetą nieco ponad tonę. Kaliber wynosił 80 mm, a pocisk ważył 2 kg.
Francja w II połowie XVIII wieku – system Gribeauvala – zaproponowany w 1765 r., wprowadzony w 1774 r. Przewidywał podział artylerii na:
1) oblężniczą,
2) forteczną,
3) polową,
4) pułkową.
Do artylerii polowej zaliczano armaty 4, 8 i 12 funtowe oraz granatniki 6 calowe. Do artylerii oblężniczej armaty 16 i 24 funtowe oraz granatniki 8 calowe. Ponadto Francuzi używali moździerzy 8, 10 i 12 funtowych. Gribeauval nie zmienił w ogóle kalibrów dział, zmniejszył natomiast ich ciężar, przez co stały się bardziej mobilne.
Inne zmiany:
1. Wzmocnienie łóż elementami żelaznymi.
2. Ponowne wprowadzenie przyrządów celowniczych, w tym muszek na lufach dział.
3. Wprowadzono przedłużnice.
4. Do nadawania lufie kąta podniesienia wprowadzono mechanizm śrubowy zamiast dotychczas stosowanego klinowego.
Późniejsze reformy czasów rewolucji wiążą się głównie z nazwiskiem Augusta Lespinasse.
1. W 1792 r. wprowadzono artylerię konną.
2. Mniej więcej w tym samym czasie zlikwidowano artylerię pułkową, wykorzystywane przez nią działa przekazując artylerii polowej.
3. W 1797 r. zasada amalgamatu w artylerii – mieszane dywizjony składające się z 3 sekcji (plutonów), w każdym po 1 dziale lekkim, 1 dziale ciężkim i 1 granatniku.
4. W 1800 r. wprowadzono bataliony taborowe – trenu.
System Roku XI – epoka cesarza Napoleona. System doprowadził przede wszystkim (przynajmniej w teorii) do zmiany wagomiarów dział, zlikwidowano armaty 8 i 16 funtowe oraz granatniki 6 funtowe. Wprowadzono armaty 6 funtowe oraz granatniki 24 funtowe. Ponadto:
1. Wprowadzono osie żelazne do wszystkich dział i jaszczy.
2. W przodkach zastosowano urządzenie pozwalające na skręcanie w miejscu.
Opr. Kpt. grh. Marek Szczerski
Obozowisko "Psie budy"
Psie budy
Tak nazywano taką formę obozowiska, jak na załączonej fotografii nr 1 z Lidzbarka Warmińskiego. Spotkaliśmy się z takim obozowiskiem pierwszy raz właśnie tam i trzeba powiedzieć, że bardzo sympatycznie obozowisko wychodzi. W tej słomie życie wygląda jak w czasach pierwotnych, każdy sobie mości swoje gniazdo i jest bezpośredni kontakt z przyrodą . Czasami może za bliski ale to też fajnie. Podobne obozowisko spotkałem w Raszynie tego roku foto 2 , ale to już wersja lux, jednak na tle obozowiska z początku wojny jest skromne . Ale zapewne wraz upływem czasu wojny rozgrywanej na olbrzymich przestrzeniach tabory się wykruszały i psie budy zaczynały dominować na obozowisku. Można sobie wyobrazić zupełnie pierwotne psie budy budowane z gałęzi i trzciny, suchej trawy. Kiedyś w Nysie była próba budowy takiego obozowiska, ale obozowisko zostało zaatakowane przez "borsuki ludojady" i obozowisko rozpadło się w popłochu.
Tak nazywano taką formę obozowiska, jak na załączonej fotografii nr 1 z Lidzbarka Warmińskiego. Spotkaliśmy się z takim obozowiskiem pierwszy raz właśnie tam i trzeba powiedzieć, że bardzo sympatycznie obozowisko wychodzi. W tej słomie życie wygląda jak w czasach pierwotnych, każdy sobie mości swoje gniazdo i jest bezpośredni kontakt z przyrodą . Czasami może za bliski ale to też fajnie. Podobne obozowisko spotkałem w Raszynie tego roku foto 2 , ale to już wersja lux, jednak na tle obozowiska z początku wojny jest skromne . Ale zapewne wraz upływem czasu wojny rozgrywanej na olbrzymich przestrzeniach tabory się wykruszały i psie budy zaczynały dominować na obozowisku. Można sobie wyobrazić zupełnie pierwotne psie budy budowane z gałęzi i trzciny, suchej trawy. Kiedyś w Nysie była próba budowy takiego obozowiska, ale obozowisko zostało zaatakowane przez "borsuki ludojady" i obozowisko rozpadło się w popłochu.
sobota, 4 lipca 2009
Dystynkcje Legionu Włoskiego
Dystynkcje Legionu Włoskiego
Kapral - to podoficer młodszy, kaprale nie nosili żadnych podoficerskich epoletów tylko dokładnie takie jak szeregowi poszczególnych specjalności / kompanii. Na rękawie nosili dwa sukienne!!!!! galony ----- oraz galon na czapce niciany. Kordony (sznur przy czapce) jak u szeregowych.
Sierżant - sierżant na rękawie miał jeden srebrny!!!!! galon, niekoniecznie ukośny, mógł być w kształcie kąta ramionami w dół
- sierżant szef dwa srebrne galony.
- sierżant - karmazynowy epolet obwiedziony srebrnym galonem wokół, torsada karmazynowa ( torsarda- sznurek obszyty wokół „talerzyka”), frędzla srebrno karmazynowa
- st. Sierżant - karmazynowy epolet obwiedziony srebrnym galonem , torsada srebrno – karmazynowa , frędzla srebrno-karmazynowa . Na czapce galon.
W Legionach Włoskich – obowiązywał kolor dystynkcji srebrny lub biały.
W Legionie Naddunajskim przyjęto złote dystynkcje.
Oficerowie
Podporucznicy epolet na taśmie srebrnej dwa równoległe pręciki albo pręciki krzyżujące się gęstym zygzakiem, frędzla srebrna drobna, torsada srebrna gruba zakończona po bokach cienką srebrną frędzlą
Porucznicy epolet tak samo jak podporucznicy z tą różnicą, że przez środek taśmy epoletu i kontr epoletu biegł bardzo cienki karmazynowy paseczek tzw "pręcik" , torsada jaki u p.p.
Kapitanowie na lewym ramieniu epolet z frędzlą, taśma srebrna gładka, torsada jak u porucznika, a na prawym ramieniu kontr epolet srebrny. Kapitanowie byli dowódcami kompanii.
Adiutanci ------ TYLKO W STOPNIU KAPITANA !!! nosili swoje dystynkcje kapitańskie w odwrotnym układzie epoletu z kontrepoletem . Zwano ich : kapitan-adiutant-major ( z łac. Major to jest starszy). Przy tłumaczeniu na wprost „ Starszy kapitan sztabowy”.
Podpułkownik – szef (batalionu, lub szwadronu) nosili na lewym ramieniu epolet z bulionami (taki sam jak u pułkownika i majora, gruby bulion) a na prawym ramieniu kontr epolet (czyli epolet pozbawiony bulionow lub frędzli) Oczywiście zdarzało się, że batalionem dowodził czasem nawet i porucznik, ale nie etatowo tylko w zastępstwie oficerów do tego powołanych i tylko podczas ich nieobecności spowodowanej np. śmiercią w trakcie walki czy delegacją.
Major – nosił takie same dystynkcje jak pułkownik tylko, że:
- jeśli bulion był srebrny to taśma naramiennika była złota
- jeśli bulion był złoty taśma naramiennika była srebrna..
Pułkownik – nosił dwa epolety z grubą frędzlą dwa takie same już bez kontr epoletu, dowodził pułkiem
Generał -na epoletach, pojawiają się gwiazdki dopiero u generałów. Na dużych epoletach z bulionami (buliony to bardzo grubą frędzlą)
- dwie gwiazdki dla gen. brygady
- trzy dla gen. dywizji.
Opracowano przy współpracy z gen. grh Andrzejem Ziółkowskim.
Zebrał
Kpt. grh Marek Szczerski
Kapral - to podoficer młodszy, kaprale nie nosili żadnych podoficerskich epoletów tylko dokładnie takie jak szeregowi poszczególnych specjalności / kompanii. Na rękawie nosili dwa sukienne!!!!! galony ----- oraz galon na czapce niciany. Kordony (sznur przy czapce) jak u szeregowych.
Sierżant - sierżant na rękawie miał jeden srebrny!!!!! galon, niekoniecznie ukośny, mógł być w kształcie kąta ramionami w dół
- sierżant szef dwa srebrne galony.
- sierżant - karmazynowy epolet obwiedziony srebrnym galonem wokół, torsada karmazynowa ( torsarda- sznurek obszyty wokół „talerzyka”), frędzla srebrno karmazynowa
- st. Sierżant - karmazynowy epolet obwiedziony srebrnym galonem , torsada srebrno – karmazynowa , frędzla srebrno-karmazynowa . Na czapce galon.
W Legionach Włoskich – obowiązywał kolor dystynkcji srebrny lub biały.
W Legionie Naddunajskim przyjęto złote dystynkcje.
Oficerowie
Podporucznicy epolet na taśmie srebrnej dwa równoległe pręciki albo pręciki krzyżujące się gęstym zygzakiem, frędzla srebrna drobna, torsada srebrna gruba zakończona po bokach cienką srebrną frędzlą
Porucznicy epolet tak samo jak podporucznicy z tą różnicą, że przez środek taśmy epoletu i kontr epoletu biegł bardzo cienki karmazynowy paseczek tzw "pręcik" , torsada jaki u p.p.
Kapitanowie na lewym ramieniu epolet z frędzlą, taśma srebrna gładka, torsada jak u porucznika, a na prawym ramieniu kontr epolet srebrny. Kapitanowie byli dowódcami kompanii.
Adiutanci ------ TYLKO W STOPNIU KAPITANA !!! nosili swoje dystynkcje kapitańskie w odwrotnym układzie epoletu z kontrepoletem . Zwano ich : kapitan-adiutant-major ( z łac. Major to jest starszy). Przy tłumaczeniu na wprost „ Starszy kapitan sztabowy”.
Podpułkownik – szef (batalionu, lub szwadronu) nosili na lewym ramieniu epolet z bulionami (taki sam jak u pułkownika i majora, gruby bulion) a na prawym ramieniu kontr epolet (czyli epolet pozbawiony bulionow lub frędzli) Oczywiście zdarzało się, że batalionem dowodził czasem nawet i porucznik, ale nie etatowo tylko w zastępstwie oficerów do tego powołanych i tylko podczas ich nieobecności spowodowanej np. śmiercią w trakcie walki czy delegacją.
Major – nosił takie same dystynkcje jak pułkownik tylko, że:
- jeśli bulion był srebrny to taśma naramiennika była złota
- jeśli bulion był złoty taśma naramiennika była srebrna..
Pułkownik – nosił dwa epolety z grubą frędzlą dwa takie same już bez kontr epoletu, dowodził pułkiem
Generał -na epoletach, pojawiają się gwiazdki dopiero u generałów. Na dużych epoletach z bulionami (buliony to bardzo grubą frędzlą)
- dwie gwiazdki dla gen. brygady
- trzy dla gen. dywizji.
Opracowano przy współpracy z gen. grh Andrzejem Ziółkowskim.
Zebrał
Kpt. grh Marek Szczerski
piątek, 3 lipca 2009
Artyleria walczy z molami
Artyleria walczy z molami
Jest rok 1797 koszary w Mediolanie
Legionistów zaatakowały mole
Furier wydaje legionistom naftalinę
Szczepko wziął jedną porcję
- za chwilę wraca prosi o drugą
- wraca ponownie
- i tak kilka razy
W końcu sierżant z groźbą w głosie pyta
- Szczepko a wy, co z tym robicie?!
Szczepko przestraszony odpowiada
- sierżant myśli, że łatwo mola trafić taką kulką
Jest rok 1797 koszary w Mediolanie
Legionistów zaatakowały mole
Furier wydaje legionistom naftalinę
Szczepko wziął jedną porcję
- za chwilę wraca prosi o drugą
- wraca ponownie
- i tak kilka razy
W końcu sierżant z groźbą w głosie pyta
- Szczepko a wy, co z tym robicie?!
Szczepko przestraszony odpowiada
- sierżant myśli, że łatwo mola trafić taką kulką
Subskrybuj:
Posty (Atom)